Als Gerard Reve Internets had gehad, had hij mensen het zwijgen opgelegd. Met hun vreselijk grote waffel over taal, met hun complete gebrek aan kennis &mdash met hun stukjes over taal die vol taalfouten staan. Merelroze, logkommanet, daar heb ik het over. De oude Hermans zei: het is ook mijn taal, mijn enige instrument. Ze moeten ervan afblijven als ze er geen verstand van hebben. Het is een ramp dat dit soort mensen de taal overnemen. Ze beschermen iets met wapens van groene zeep. Ik zie dat voor me.
Vandenb snapt het. Die neemt een filmpje op van de kont van zijn vrouw en zegt: fluitwaardig. En wat kan ze mooi lopen met die hond.

Het wordt nog ergerlijker als je na lezing concluderen moet dat ze he-le-maal niets te vertellen hebben. Ik ga Hebreeuws leren. En Arabisch, en man wat ben ik weer eens lekker boos. En ik heb het koud.

Boeft, dat je geen gitaar kunt spelen verbaast me niets. Ik vrees dat je ook niet kunt bassen (vier snaren), dat je niet kunt drummen (vier ledematen onafhankelijk van elkaar), en dat je alleen maar kunt zingen als je op de bank ligt op de Dusartstraat terwijl Wuthering Heights van Kate Bush op staat en jij drie flessen wijn in jouw mik hebt. Want zingen dat kon je wel. Kun je wel.

Maar het grote overpakken, dat zit niet in je. Dat is geloof ik geen fysieke kwestie, maar een andere.

Voordat ik jou kende, ging ik om met Steek. Misschien heb ik weleens over hem verteld. Niet Breek, maar Steek. Met hem ben ik ook naar Parijs geweest, met wie ben ik niet naar Parijs geweest. Steek zou een boek publiceren, de titel was volgens mij De Vlielandse Dagboeken. Het is er niet van gekomen want hij werd ziek. Tegenwoordig heb je een weblog en half uitgeverig Nederland komt op je af om je roman te publiceren, waarbij het er niet toe doet dat je niet kunt schrijven — als het maar verkoopt. Enfin. Steek heeft mij op zeker moment gewezen op The Sound. Dat vonden wij rond 1985 mooie muziek. Die muziek nam meteen bezit van mijn hoofd toen ik je stukje las, en dus laat ik het hier volgen. Het is niet de originele versie, want de man die het maakte is er niet meer. Maar het is wel precies het goede nummer: Possession. Uit de tijd van Steek dus, en van Tsjernobyl, geloof ik. 1985, er was nog niemand dood, nog lang niet.

Zodra de Dood om het hoekje komt kijken, is mijn belangstelling gewekt — zo ook nu. Sinds kort draait er een commercial voor een uitvaartverzekering op de televisie, en daar hoort een muziekje bij dat mijn aandacht trok. Het is een muziekje waarbij je, als je je ogen sluit, iemand volkomen wanhopig in een korenveld ziet rondbanjeren, en als je wat beter kijkt zie je dat die wanhoop gerechtvaardigd is, want verderop, voor het slachtoffer niet eens zichtbaar, zoeft de Dood met een zeis in de hand door de aren.
Ik liet dat muziekje aan George horen en hij zegt: als José González optreedt zie je een zaal vol huisvrouwen in de overgang voor je. Hints moet gearrangeerd worden. Daarvoor worden uitgenodigd Ry Cooder (gitaar), Thom Yorke (keyboards), Stewart Copeland (drums), Daryll Jones (bas), Jan van Eerd (vibrafoon), Jimi Hendrix (elektrische gitaar) en, vreemd genoeg, Bob Dylan (zang).
Luistert naar dat muziekje en stel je voor hoe het klinkt als je het zelf mag omvormen.

Het boek is beter.

Waar moet de schildersezel staan?

We hadden.... Ik probeer het uit te leggen. Dat kan niet helemaal, want daarvoor is het verhaal in mijn hoofd te lang, met te veel gruwelijke details. De schade die de mensen uit eigen beweging oplopen is al groot genoeg. Hoe zal ik het zeggen: ik kan er zo'n Houellebecq-roman van maken, maar waarom. Ik houd van de mensen, hij niet, hij heeft de mensen opgegeven, ik niet.

We hadden een huis hier, bij het Okura-hotel. Ik dacht: nu komt het goed, ik leg een houten vloer en ik schilder het zoals zij wil, ik ben immers kleurenblind. Tussendoor gaan we dikwijls eten, in de buurt. You can't always get what you want, zo eenvoudig is dat wel. Ik heb zelfs gedacht: de oude Atlas, het paard, die gaat ons nog redden. Maar zelfs hem is het niet gelukt.

Volgende keer vertel ik hoe dit verhaaltje afloopt. Als het gaat zoals ik hoop, dan wordt het een mooi verhaaltje hoor. Misschien komt er iemand bij me wonen met een schildersezel. Vanaf dat moment gaat het om het Licht.