» Gedierte, geboomte, gebladerte Vooruit, nog meer foto's. Kijk naar de dieren, de bomen en bladeren van hem. Klassiek, en soms heel aardig. Soms.   vier reacties | ¶

» Boek af, drinkt niet meer, rijbewijs, godsbewijs Ik heb het de komende tijd erg druk, en zal daarom weinig stukjes plaatsen. Dat je het weet.

Doe zelf even iets leuks, in het commentaargedeelte of zo. Of ga ook aan het werk, net als ik. Of kijk foto's, bij haar, en vertel me wat je ervan vindt.   negen reacties | ¶

» Mededelingen Het sneeuwt buiten, en het zesuurjournaal opende niet met de dreigende dijkdoorbraak in Stein (L). Het RTL-nieuws daarentegen wel. 'Ja,' zegt boeft, 'die van RTL komen met hun camera's uit Luxemburg. Dat is dichterbij.'

Tot zover.   19 reacties | ¶

» Auf der Autobahn Op een heuvel in Midden-Duitsland (Frankfurt) staat een kapitale villa. Het is niet duidelijk hoe die villa eruitziet. We staan op het terras en kijken in de verte. We zien een gigantische waaier van autosnelwegen die het dal bedekt en overheerst. De snelwegen zijn gitzwart, zonder markeringen. De waaier begint waar wij staan.
— Wij moeten naar München, zeggen we.
— Dat is de linkerbaan, wordt geantwoord.
En inderdaad, de linkerbaan, die, net als de andere banen, vele kilometers breed moet zijn, leidt naar München, want die stad is aan het eind van de baan duidelijk zichtbaar.
— Dat is 677 kilometer, wordt gezegd.
Maar dat wisten wij al.

(10 augustus 1989)   twee reacties | ¶

» Necrologieën Fanny Blankers-Koen is een van de velen van wie de necrologie op nieuwsredacties al jaren klaarligt. Prinses Juliana hoort ook in dat rijtje.

Wie nog meer?   vijftien reacties | ¶

» De titel der titels, bij uitstek Het verhaal gaat ongeveer zo: Lodewijk van Deijssel was een beroemde Tachtiger en had veel invloed, er werd tegen hem opgezien. Op een dag komt er een jongeman bij hem op bezoek, hij heeft een verhaal bij zich. Van Deijssel kijkt het typoscript vluchtig door. 'Ik heb alleen nog geen titel,' zegt de jongeman.
'Komen er trommels en trompetten in het verhaal voor?' vraagt Van Deijssel.
'Nee,' zegt de jongeman verbaasd.
'Noem het dan: Zonder trommels en trompetten,' zegt Van Deijssel en zendt de verbouwereerde jongeman heen.

Later heeft Jeroen Brouwers inderdaad een boek gepubliceerd met de titel Zonder trommels en trompetten.   vijf reacties | ¶

» Zonder trompetten Ik had de hele dag in nachtkledij gewerkt. Na het avondeten heb ik gedoucht en toen belde boeft dat ze in Volta zaten, aan de Houtmankade, dat er bandjes speelden. Ik denk: ik neem een taxi, er is immers geld gekomen, maar de tram kwam er juist aan en die stopt er vlakbij. 'Tram 3 naar' luidde de tekst op een bord in de tram. Had ik dan toch een taxi moeten nemen?
Achter me zat een man die bezienswaardigheden benoemde. Er zat niemand naast hem, hij was zijn eigen commentator. 'The Thames!' zei hij opgewekt toen we een gracht over reden. 'Pet shop, without boys!' merkte hij op toen we langs een dierenwinkel reden. Toen hij uitstapte, gaf hij geen fooi.
Bier kost 1,60 in de Volta, te geef, dus ik haalde het ene rondje na het andere. Ze konden het tempo nauwelijks bijbenen. Na afloop hebben we een cd van het laatste bandje gekocht, en daarna namen we een taxi. 'Doffer of Odeon voorbar?' zei ik tegen boeft. 'Dan maar Odeon,' antwoordde ze. Daarna zei ze dat ze naar Laat wilde. Ook goed, in de buurt tenslotte. De chauffeur lachte.
Het was druk in Laat, maar er gebeurde weinig. Bij thuiskomst nog even op Teletekst gekeken of er een leraar neergestoken was, of er al water op Mars was gevonden, en toen, na een paar bladzijden Maigret Schiet Tekort, naar bed.
Zo verloopt zo'n avond. Wel trommels, geen trompetten.   zes reacties | ¶

» Halffabrikaat Ik werp het je vandaag ongepolijst voor de voeten, je mag het zelf ordenen en in elkaar zetten, als een kast van IKEA, als een ongefileerde zeetong, als sinaasappelsap dat nog in de vrucht zit, je ziet maar.
Van Gogh heeft een nieuwe brief, nou ja, nieuw, uit 1877, toen had hij dus nog dertien jaar te gaan. Zijn broertje wordt erin vermeld, zijn broertje, Vincent Willem, 'de perfecte Vincent', die een jaar voor de beroemde Vincent Willem ter wereld kwam en dood geboren werd. Zouden we 'Sterrennacht' en 'Nachtcafé' hebben gehad als? Alles voor de kunst, de kunst gaat over lijken, unhappy childhood, te vroeg dood, te vroeg geboren, te vroeg, kunst komt nooit op tijd.

Bak er maar wat van.   vijf reacties | ¶

» Logeerpartij De logeerpartij van VJ's stuk De lucifersdoosjesautomaat is ten einde. De storm is schijnbaar gaan liggen. Je kunt weer op zijn stukken reageren.

En het is niet voor niets geweest: drie reacties hebben het brute cybergeweld ontweken en een veilige plaats gevonden in de luwte van ellingmann.com.   een reactie | ¶

» Bekentenis Eigenlijk wilde Ellingmann vandaag een fijn stukje plaatsen over de belevenissen van zijn hond, maar het grote nieuws uit de Wilde Wereld gaat uiteraard voor. Over die hond, dat komt nog wel. Nu eerst Karina.

Karina Schaapman is PvdA-raadslid in Amsterdam. Zij heeft onder meer Onderwijs en Sociale Zaken in haar portefeuille, net als ex-wethouder Rob Oudkerk. Vandaag heeft Karina Schaapman verklaard dat zij werkzaam is geweest als prostituee. Volgende week verschijnt bij uitgeverij Balans haar boek Zonder moeder, waarin zij onder meer vertelt over haar ervaringen als 'lid' van de zogenoemde Satanskerk. Dat was in de jaren tachtig.

Ellingmann hecht eraan op te biechten dat hij sinds 7 oktober 2002 lid is van de Partij van de Arbeid, onder nummer 192.625, dat hij er niet over peinst zijn lidmaatschap op te zeggen, dat de gedachte daaraan hoogstens wordt ingegeven door de omstandigheid dat hij vandaag niet over zijn hond schrijft.   negen reacties | ¶

» Duitsche toestanden Geenstijl heeft deze dinsdag bij monde van 'De Chileen' uitgeroepen tot een 'Loggen tegen Links-dag'. Vanmiddag hitste De Chileen zijn Leger van Hersenloos Wit Afval op tegen Verbaljam, die hij vergeleek met Joseph Goebbels.
Hij plaatste er een foto van Rolandow bij.

Bij Verbaljam kunt u voorlopig niet reageren. Daarom heeft Ellingmann besloten VJ's laatst gepubliceerde stuk op zijn site te plaatsen — met reactiemogelijkheid. Bij 'langere stukken', in de kolom rechts.

update De Chileen heeft Rolandow's portret inmiddels vervangen.   vier reacties | ¶

» Hoera! Hoera! Hoera! Ellingmann was gisteren op audiëntie bij de Koningin — weliswaar niet te harent, maar toch, op audiëntie.
Nu is het niet de gewoonte dat er over de inhoud van gesprekken met de vorstin mededelingen worden gedaan, maar toch wil ik je (dat gevousvoyeer ben ik helemaal zat) toch wil ik je een van de gespreksflarden niet onthouden.
'Jij bent geen weblogger,' sprak ze.
De zin viel midden in een gesprek over iets anders, maar daarover mag ik geen mededelingen doen.
'Jij bent geen weblogger.'
Daar moest Ellingmann even over nadenken. Hij nam een nipje van zijn grog (heet water, rum, twee citroenschijven, 't schijnt uit de mode te wezen) en keek haar vragend aan. 'Hij wel (ze wees op een ander in het gezelschap) en zij ook (weer een ander), maar jij niet.' Vervolgens lichtte ze haar stelling toe, maar daarover mag ik geen mededelingen doen.

Ze heeft gelijk, concludeert Ellingmann na een niet mis te verstane nachtrust. Je vindt hier geen 'linklijstje', het woord 'webloggen' of 'weblogger' heeft hij in eerdere stukjes niet gebruikt, al was het alleen maar omdat hij het een afschuwelijk woord vindt, en ook anderszins bespeurt hij bij zichzelf een zekere weigerachtigheid deel uit te maken van De Gemeenschap.

De integratie is mislukt. Hoera!   32 reacties | ¶

» Paris Paradis Had het aan mij gelegen, dan hadden we ons appartement vanmiddag rond tweeën verlaten, waren we met de 12 en de 1 naar het 4ième gegaan en hadden we in die buurt een grog gedronken en ons vergaapt aan de joodse jeugd.
Daarna een wandelingetje langs het Canal St.-Martin en een glaasje champagne en een hapje bij Prunes.
Terug met de taxi (dat kost daar niks) en morgen weer lekker aan het werk.   acht reacties | ¶

» 27 juni 1991, 4.15 uur, Hilton Amsterdam We schieten door, op ellingmann.com.

Het Noorder Amstelkanaal in Amsterdam-Zuid, dat langs de Reijnier Vinkeleskade loopt, is een langgerekte, grijze slang, waarvan de glanzende huid al oplicht — het daagt al in het oosten. Het is 27 juni 1991, kwart over vier 's nachts.
De rust wordt verstoord door eendengekwaak, en even later verschijnt er een wit stipje aan de einder, dat maar traag dichterbij komt. Stemgeluiden, watergeklots. De stip ontpopt zich tot een waterfiets. Er zitten twee mannen op, in spijkerbroek en hemdsmouwen.
Een van hen is Ellingmann. Naast hem zit Otto, een gebrilde, 22-jarige, reeds kalende rechtenstudent.
Ze zijn uitgeweest, er was weer eens iets te vieren. Eerst naar Welling, de begraafplaats van Oud-Zuid, dan naar Wildschut, waar Kleine Charlie staat, Basstem Frits, en ik-gun-iedereen-zijn-eigen-ontwikkeling-Dick. En vervolgens naar Odeon, bier drinken te midden van frisse, onschuldige jeugd. Maar Odeon was niks, de Bovenzaal was halfleeg, dus ze zijn voortijdig weggegaan. Onderweg naar huis kreeg Ellingmann een idee.
'Ik heb vroeger bij die waterfietsen gewerkt, bij Canal Bike.'
'Nou?' zegt Otto.
'Die chef van Canal Bike was vreselijk, hij heeft me genaaid. 't Is misschien vier jaar geleden, maar ik vergeet nooit wat. We gaan nu naar de brug voor het Rijks. Daar liggen die bootjes onder. Ik klim onder de brug, pak zo'n waterfiets, vaar naar de steiger en dan stap jij in.'
'Dat mag niet, dat is diefstal,' werpt Otto tegen en drukt zijn bril wat steviger op zijn neus.
'Ik leen die waterfiets van Canal Bike,' zegt Ellingmann en zet er flink de pas in. Bij het Rijksmuseum aangekomen klimt hij over de brugleuning, laat zich langzaam zakken en springt op een van de waterfietsen. Hij maakt de touwen los, vaart met zijn boot naar de steiger en Otto stapt in. Ze fietsen weg.

Noorder Amstelkanaal, kwart over vier 's nachts. Ellingmann en Otto naderen hun einddoel: de Banstraat, een zijstraat van de Reijnier Vinkeleskade. 'Toen die dj Herman Brood opzette, had ik het helemaal gehad,' zegt Otto.
Voor hen doemen de contouren van het Hilton Hotel op. 'Waar leggen we die boot neer?' vraagt Otto.
'Bij die brug, daar verderop. Daar is ook een trapje naar de straat.'
Maar op de Hiltonbrug, een meter of honderd verderop, is iets aan de hand. Vlak achter elkaar stoppen er twee auto's; ze blijven midden op de brug staan. 'Dat is...! Moet je kijken, man! Dat is politie!' sist Otto. 'Ze moeten ons hebben! Wat heb ik je nou gezegd...!' Hij is nog niet uitgesproken of achter hen, op de kade, komt met grote snelheid een derde politieauto aangereden. 'Godverdomme!' gromt Otto.
Maar Ellingmann trapt rustig verder, tot de waterfiets vlak bij de brug is. Er staan inmiddels vier politieauto's. Niemand heeft aandacht voor de waterfiets. Hij stuurt de boot naar de wal, laat Otto uitstappen, stapt vervolgens zelf uit en laat de boot voor wat-ie is.
Ze klimmen het dijkje op en staan het volgende moment oog in oog met een agent van politie.
'Jullie zijn er ook snel bij,' zegt de man. 'Er is verder nog geen pers, geloof ik.'
Ellingmann kijkt in de richting van het hotel. Voor Club Juliana's, de nachtclub onder het Hilton, staat een groepje mannen over iets heengebogen.
'Wat is er aan de hand?' vraagt Ellingmann.
'Nou ja, hij is omgelegd, hè,' grinnikt de agent. 'En daar ligt-ie.' Hij wijst op het groepje mannen, een meter of dertig van hen vandaan.
'Bruinsma. Tien minuten geleden.'
'Wie heeft dat gedaan?' vraagt Ellingmann, die zich van het ene op het andere moment voelt als een sterverslaggever van De Telegraaf, de Krant van Wakker Nederland.
'Iemand heb een groene Golf zien wegrijden, en daar zit Martin Hoogland in.'
Ach ja, denkt Ellingmann. Natuurlijk. Martin Hoogland. Otto kijkt inmiddels met ongeruste blik naar de waterfiets, die langzaam het kanaal op drijft.
'Mogen we even kijken?' vraagt Ellingmann.
'Een stukkie, dat gaat wel,' antwoordt de agent. 'Maar ga er niet tussen staan, dat vinden ze niet fijn, denk ik.'
Otto blijft bij de agent staan, maar Ellingmann loopt in de richting van het groepje mannen. Wanneer hij er een meter of tien van verwijderd is, blijft hij staan.
Er ligt een man op de grond, keurig in pak gestoken. Midden op zijn voorhoofd, even boven de ogen, is een stipje zichtbaar.
De man ligt er vreemd bij: zijn geopende handpalmen liggen naast zijn hoofd, alsof hij zich op het laatste moment, tevergeefs, heeft willen overgeven.
Bruinsma, tracht Ellingmann zich peinzend te herinneren, was dat niet mijn chef bij Canal Bike?   reageer | ¶

» Zo direct, exclusief op E L L I N G M A N N . C O M :

  zeven reacties | ¶

» Donkerblauw Retecool, Geenstijl en Volkomenkut op zwart. Ellingmann al maanden op donkerblauw. Jatwerk, zegt Ellingmann.






















Wat jij?   zestien reacties | ¶

» Het is geen feest op het Stevin College in Den Haag Op de website van het Stevin College in Den Haag, waar vanmiddag conrector en economieleraar Hans van Wieren (49) door een leerling in het hoofd is geschoten en volgens de Haagsche Courant inmiddels aan zijn verwondingen is bezweken, wordt geadverteerd met vier voor de school klaarblijkelijk kenmerkende begrippen: goede sfeer, vriendschap, aandacht, respect.

Herinner je de opluchting in de heersende opinie dat de moordenaar van Pim Fortuyn geen allochtoon was.   zes reacties | ¶

» Het is feest in Museum Ellingmann Gisteren was een topdag op ellingmann.com. Volgens een schijnbaar betrouwbare telmachine zijn er 278 bezoekers gekomen.
Die mensen deden dat in plaats van iets anders te doen. Ze hadden hun geliefde kunnen bellen, een cd van Gabriël Fauré kunnen opzetten, de witte was kunnen ophangen, of zichzelf.
Maar nee.
Ellingmann vindt het lastig. Het liefst zou hij aan de toegangspoort staan, je kaartje knippen en vragen naar de reden van je komst. Dat je je jas in de garderobe mag achterlaten, maar dat het niet hoeft, Ellingmann doet het zelf ook liever niet, hij heeft altijd al zijn spullen in zijn jas, dus houd die jas maar aan, als je dat liever wilt.

Ik zou je dan van een afstand kunnen bekijken, kunnen kijken waarnaar jij kijkt, en jij kunt mij zien kijken. We drinken er een glas bij, wat mij betreft.
Maar van enige serieuze uitwisseling is geen sprake. Een feest met slingers in een lege zaal, één stem waarvan de echo tegen de wanden beukt.
Maar kom vooral terug, ja?   veertien reacties | ¶

» Trivialia Ruysdaeliana Ellingmann en zijn vrouw waren vannacht, na te zijn teruggekeerd van de Utrechtse weblogmeeting en op eigen café nog enige pilzen te hebben genuttigd, getuige van een schietpartij op de Ruysdaelkade. Zij zagen de vermoedelijke dader per fiets wegvluchten. Hij was zwart, hij droeg een muts, zei Ellingmann. Nee, zei zijn vrouw, hij was blank en had een slank postuur.
Er reed een politiewagen langs. 'Hij was een jaar of dertig!' getuigde Ellingmann's vrouw.

Surveillerende agenten... Agenten? Webloggers!   17 reacties | ¶

» Parcival en Osewoudt Naarmate er meer jaren zijn verstreken, worden de winters zwaarder. Maar je ontkomt niet aan de winters, en daarom is het zaak dat je de anderen troost, dat de anderen je troosten: 'De behoefte van de mens aan troost is onverzadigbaar' (Stig Dagerman). Kom maar bij Ellingmann: het is hier donker, niemand ziet je. —

Je kent dat verhaal misschien wel, het verhaal van Parcival en de Graal. Parcival groeit op in een eenvoudig huisje in het bos, met zijn moeder. Waar zijn vader is, weet ik niet, maar dat is voor het verhaal van geen belang — of van beslissend belang, wat je wilt.
Wanneer hij oud genoeg is, gaat hij uit jagen en op een van zijn tochten door het bos komt hij ridders van koning Arthur tegen, die hij aanziet voor spoken. Bij thuiskomst vertelt hij het verhaal over de ontmoeting met de spoken aan zijn moeder. Zij begrijpt dan hoe laat het is, dat Parcival eropuit zal trekken. (Nu weet ik het weer! Haar man, Parcivals vader, was omgekomen bij een gevecht met ridders.)
Ze maakt een mooie uitrusting voor hem, ze houdt van hem, en hij vertrekt. Als eerste verslaat hij, gekleed in zijn koddig pak, de Rode Ridder. Later komt hij op het hof van koning Arthur, waar hij met paard en al voor diens troon komt staan. Arthur moet om hem lachen, maar hij begrijpt dat hij met een uitzonderlijk man van doen heeft. Hij slaat hem tot ridder en geeft hem de opdracht de Graal te zoeken, dat is: een schaal met het bloed van Christus.
Op zijn zoektocht, zijn queeste, beleeft Parcival talrijke avonturen en verslaat hij allerlei kwaadwillenden. Op een avond, hij kan niet meer, zoekt Parcival een plaats om te slapen. Hij vraagt twee vissers die aan een stroompje zitten of zij een overnachtingsplaats weten, en zij wijzen hem de weg naar het paleis van de Visserkoning. Doodop komt hij aan. Hij wordt naar een zaal gebracht en krijgt te eten. Later ziet hij een groep mensen door de gangen schrijden: voorop iemand met een bloedende lans, daarachter iemand met een schaal. Maar hij is te moe, hij wil slapen.
De volgende ochtend blijkt het paleis leeg te zijn, er zijn geen mensen meer. Parcival stijgt te paard en vertrekt. Wanneer hij even later omkijkt, stelt hij vast dat het paleis van de aardbodem is verdwenen.
Later wordt hem duidelijk hij dat hij de Graal had ontdekt, in het paleis van de Visserkoning, en dat hij zijn ontdekking niet heeft herkend. Radeloos, ontroostbaar en biddend — Merlijn had er ook nog iets mee te maken — brengt hij zijn dagen door.
Dit verhaal bestaat in talloze varianten. Het eerste dateert uit ik meen de 7de eeuw, dit is van Chrétien de Troyes, uit de 13de eeuw. Ik heb wel een Nederlandse vertaling van dat boekje, maar het is zoekgeraakt, mijn bibliotheek is een chaos.
Waarom is dat verhaal zo belangrijk, volgens Ellingmann? Het is belangrijk omdat er een motief in verwerkt is dat je het motief van de onwetendheid mag noemen, en niet het queeste-motief, zoals veel kenners denken. De pointe is dat er redding gezocht wordt, gevonden wordt, maar niet onderkend wordt. Ellingmann zegt: dat is cruciaal.

'Ik kan hem zoeken als hij er niet is, maar hem niet ophangen als hij er niet is.
Men zou kunnen willen zeggen: "Dan moet hij er toch ook zijn als ik hem zoek."
— Dan moet hij er ook zijn als ik hem niet vind, en ook als hij helemaal niet bestaat.'

In 1971 voegde W.F. Hermans deze tekst van Ludwig Wittgenstein als nawoord toe aan De donkere kamer van Damokles. De hoofdpersoon uit Hermans' boek, Osewoudt, vervult in de oorlog een heldenrol, althans, dat denkt hij zelf. Op verzoek van luitenant Dorbeck, die hem bezoekt in zijn sigarenzaak, voert hij een reeks opdrachten uit voor het verzet. Na de oorlog wordt hij opgepakt door de overwinnaars, die menen dat hij een verrader was. Zijn vermeende heldendaden blijken volgens de Engelsen niet te bewijzen; dat hij met de Duitsers heeft geheuld, wel. Osewoudt tracht in gevangenschap zijn onschuld te bewijzen aan de hand van foto's die door hem zijn gemaakt, onder meer van zijn opdrachtgever, Dorbeck. Dorbeck zelf (hij lijkt op Osewoudt zoals het negatief van een foto op een positief) is spoorloos, maar de foto's moeten uitkomst brengen. Wanneer Osewoudts camera eindelijk wordt gevonden, blijken de foto's mislukt. Osewoudt rent het terrein op waar hij gevangen wordt gehouden, maar op zijn vlucht wordt hij neergeschoten en hij sterft in de armen van een pater.
Damokles mocht van koning Dionysios één dag koning zijn, maar hij was er zich niet van bewust dat er boven zijn hoofd een zwaard hing aan een paardenhaar.
De pointe is dat er redding gezocht wordt, gevonden wordt, maar niet onderkend wordt.

Er liggen hier stapels oude brieven, teksten, verhalen, een complete roman, gedichten, invallen. Na veertig jaar — Ellingmann is veertig jaar — zou je zeggen dat er gezocht is, gevonden is. Wat heb ik niet herkend, vraagt Ellingmann zich luidop af.   veertien reacties | ¶

» Nieuwjaar Liefde! Kunst! Troost! van Ellingmann, voor jou.   28 reacties | ¶