» De dynamiek van de boekenkast (nu met boeiend commentaar)
Pas nu heb ik begrepen dat ik een stukje moet schrijven over mijn boekenkast. De titel ervan heb ik al. Over de rest denk ik na.
21 reacties | ¶
» Neil Armstrong
Ik woonde ooit in een buurt waar katten Kafka heten. Er ligt een periode van twintig jaar voorspoed voor me. Dan ben ik zestig en mag ik uitrusten. Zal ik dan willen uitrusten? Waarom reken ik? Omdat de tijd die ik heb, afgemeten is. Binnen oneindigheid hoeft niet te worden gerekend. Maar als men binnen oneindigheid kan zijn, kan men er ook buiten zijn. Ik moet naar binnen, zodat ik niet meer zal hoeven te rekenen.
Voor wie nooit heeft gedronken, is een leven zonder drank onvoorstelbaar, zoals de vrede onvoorstelbaar is voor wie nog nooit een oorlog meemaakte, zoals blauw onvoorstelbaar is voor wie nooit rood zag (voor jou, David Pernot).
Wat deed het Amerikaanse leger in Vietnam op het moment dat Armstrong, Collins en Aldrin (Frank Borman, in Apollo 8, was er daarvoor al, die heeft mij een brief geschreven, binnenkort laat ik die zien) op de maan landden op 21 juli 1969? Is de ene oorlog erger dan de andere? Op Noord-Vietnam werden, tontechnisch, meer bommen gegooid dan in de Tweede Wereldoorlog door allen tezamen. Is dat een maatstaf.
Men doet een belofte men maakt een afspraak
men lost beloften in komt afspraken na
men doet wat verwacht wordt
men komt er verder mee
men heeft succes
men maakt vrienden op wie men kan vertrouwen
men kan op u vertrouwen
men betaalt zijn rekeningen op tijd
men vindt in België een beslissende polaroidfoto
men schrijft er een roman over
polaroid van een pasgeboren baby
men betaalt belastingen
men pleegt alleen in het uiterste geval overspel (zelfmoord)
men gaat slapen en denkt ik ben betrouwbaar
men ontleent zelfvertrouwen aan betrouwbaarheid
men diept gebaande paden uit
men treedt niet buiten zichzelf
men verrast niemand
men denkt aan een dode vader
men landt op de maan en wordt alcoholist, of christen
men bezweert wat komen gaat
men graait ongevraagd een voorschot uit de pot
men doet maar.
Run Like Hell. acht reacties | ¶
Ik woonde ooit in een buurt waar katten Kafka heten. Er ligt een periode van twintig jaar voorspoed voor me. Dan ben ik zestig en mag ik uitrusten. Zal ik dan willen uitrusten? Waarom reken ik? Omdat de tijd die ik heb, afgemeten is. Binnen oneindigheid hoeft niet te worden gerekend. Maar als men binnen oneindigheid kan zijn, kan men er ook buiten zijn. Ik moet naar binnen, zodat ik niet meer zal hoeven te rekenen.Voor wie nooit heeft gedronken, is een leven zonder drank onvoorstelbaar, zoals de vrede onvoorstelbaar is voor wie nog nooit een oorlog meemaakte, zoals blauw onvoorstelbaar is voor wie nooit rood zag (voor jou, David Pernot).
Wat deed het Amerikaanse leger in Vietnam op het moment dat Armstrong, Collins en Aldrin (Frank Borman, in Apollo 8, was er daarvoor al, die heeft mij een brief geschreven, binnenkort laat ik die zien) op de maan landden op 21 juli 1969? Is de ene oorlog erger dan de andere? Op Noord-Vietnam werden, tontechnisch, meer bommen gegooid dan in de Tweede Wereldoorlog door allen tezamen. Is dat een maatstaf.
Men doet een belofte men maakt een afspraak
men lost beloften in komt afspraken na
men doet wat verwacht wordt
men komt er verder mee
men heeft succes
men maakt vrienden op wie men kan vertrouwen
men kan op u vertrouwen
men betaalt zijn rekeningen op tijd
men vindt in België een beslissende polaroidfoto
men schrijft er een roman over
polaroid van een pasgeboren baby
men betaalt belastingen
men pleegt alleen in het uiterste geval overspel (zelfmoord)
men gaat slapen en denkt ik ben betrouwbaar
men ontleent zelfvertrouwen aan betrouwbaarheid
men diept gebaande paden uit
men treedt niet buiten zichzelf
men verrast niemand
men denkt aan een dode vader
men landt op de maan en wordt alcoholist, of christen
men bezweert wat komen gaat
men graait ongevraagd een voorschot uit de pot
men doet maar.
Run Like Hell. acht reacties | ¶
» Help hem eens even
Amsterdammers: luister.
George, van http://www.baviaan.net, wordt door een of andere schoftmof zijn huis uit gekeild. Hij moet een nieuw onderkomen hebben, en wel zo snel mogelijk.
Weet u iets fatsoenlijks in Amsterdam, in een fatsoenlijke buurt, of kent u iemand die iets weet, laat het George zelf of mij dan zo spoedig mogelijk weten.
Over de beloning spreken we later. zeven reacties | ¶
George, van http://www.baviaan.net, wordt door een of andere schoftmof zijn huis uit gekeild. Hij moet een nieuw onderkomen hebben, en wel zo snel mogelijk.
Weet u iets fatsoenlijks in Amsterdam, in een fatsoenlijke buurt, of kent u iemand die iets weet, laat het George zelf of mij dan zo spoedig mogelijk weten.
Over de beloning spreken we later. zeven reacties | ¶
» Help mij eens even
Het onderscheidende verschil tussen een trap en een ladder, dat wil ik weten.
veertien reacties | ¶
» & his Wild Romance
Op mijn dertigste verjaardag (20 augustus 1993) stond ik, een uur of vijf in de ochtend, midden op een plein in Cadaqués — witte huizen, rotsen, Guardia Civil, azuurblauwe zee. Vlak voor me liep een herdershond te blaffen, tegen mij. Marius, mijn vriend, met wie ik daar was en in Hostal Cristina logeerde, was de berg op geklommen. Met een Française uit Toulouse, geloof ik. Ik moest toen niks hebben van Françaises, uit Toulouse.
Goed zo. Daar stond een Duits meisje, naast haar witte camper, midden op dat door bomen omzoomde plein. Nou meisje, ik zal je. 'Raus mit dem Hund. I just can't wait.
Het zijn allemaal van die korte stukjes die ik schrijf, maar eigenlijk zijn ze veel langer. Want bij jullie telt elk woord. zes reacties | ¶
Goed zo. Daar stond een Duits meisje, naast haar witte camper, midden op dat door bomen omzoomde plein. Nou meisje, ik zal je. 'Raus mit dem Hund. I just can't wait.
Het zijn allemaal van die korte stukjes die ik schrijf, maar eigenlijk zijn ze veel langer. Want bij jullie telt elk woord. zes reacties | ¶
» Commercial Break
Ze baadt zich in zee, ze waant zich in zee, onbespied.
Druppels langs haar bronzen vel, haar zwarte natte haren.
Dan kijkt ze op.
Zarqa™. Kom eens voelen hoe zacht ik ben.
--------------------------------------------------------------------
Ellingmann verleent de firma Zarqa™ het recht deze tekst — inclusief de pay off — na betaling van € 25.000 (excl. BTW, voorrijkosten en spoedtoeslagen) vrijelijk te gebruiken in haar publicitaire uitingen. zes reacties | ¶
Druppels langs haar bronzen vel, haar zwarte natte haren.
Dan kijkt ze op.
Zarqa™. Kom eens voelen hoe zacht ik ben.--------------------------------------------------------------------
Ellingmann verleent de firma Zarqa™ het recht deze tekst — inclusief de pay off — na betaling van € 25.000 (excl. BTW, voorrijkosten en spoedtoeslagen) vrijelijk te gebruiken in haar publicitaire uitingen. zes reacties | ¶
» De snackbarhouder
De wekelijkse gang naar de Febo gaat gepaard met rituelen.
Het is nog geen enkele keer voorgekomen dat ik, in mijn Canadese legerjas slenterend langs de bakkersetalage, niet dacht: zouden de bakker en zijn vrouw de broodjes die zo fraai achter die ruit liggen te pronken, elke dag vervangen, of bewerken zij het voedsel met een chemische substantie, zodat ik me kan afvragen: zouden de bakker en zijn vrouw de broodjes die zo fraai achter die ruit liggen te pronken, elke dag vervangen.
Vervolgens loop ik hoofdschuddend langs de bouwput van Station Ceintuurbaan, aan de Noord-Zuidlijn, terwijl ik denk: ooit bewoon ik een stad waar de metro even vanzelfsprekend is als de bus, als een lantaarnpaal, als een bakkersetalage.
En ten slotte plaats ik mijn bestelling, telkens weer dezelfde bestelling.
Ditmaal word ik door de snackbarhouder onderbroken. 'Ik weet het al,' lacht hij.
Maar hij weet niet dat hij zojuist een doodzonde heeft begaan door mijn rituelen te veronachtzamen. 29 reacties | ¶
Het is nog geen enkele keer voorgekomen dat ik, in mijn Canadese legerjas slenterend langs de bakkersetalage, niet dacht: zouden de bakker en zijn vrouw de broodjes die zo fraai achter die ruit liggen te pronken, elke dag vervangen, of bewerken zij het voedsel met een chemische substantie, zodat ik me kan afvragen: zouden de bakker en zijn vrouw de broodjes die zo fraai achter die ruit liggen te pronken, elke dag vervangen.
Vervolgens loop ik hoofdschuddend langs de bouwput van Station Ceintuurbaan, aan de Noord-Zuidlijn, terwijl ik denk: ooit bewoon ik een stad waar de metro even vanzelfsprekend is als de bus, als een lantaarnpaal, als een bakkersetalage.
En ten slotte plaats ik mijn bestelling, telkens weer dezelfde bestelling.
Ditmaal word ik door de snackbarhouder onderbroken. 'Ik weet het al,' lacht hij.
Maar hij weet niet dat hij zojuist een doodzonde heeft begaan door mijn rituelen te veronachtzamen. 29 reacties | ¶
» Polaroid
Er is gewassen en gepoetst. — Iedereen moet zijn eigen lichaam onderhouden. Het moet schoon blijven en gezond. Ook de geest moet onderhouden. Dat valt sommigen moeilijk, want het instrument om de geest te onderhouden is diezelfde geest. En een borstel schoonhouden met diezelfde borstel, dat is ondoenlijk.
Over leren schoenen die gepoetst zijn en tijdelijk glanzen, daar hoor je nooit iemand over. Ook niet over een pasgewassen broek of trui die een licht parfum ademt.
Je leest nooit hoe de mensen hun kleren wassen. Wel hoe ze hun vrouw kwijtraken, hun ouders verliezen, een nieuwe vrouw vinden en hoe ze erachter zijn gekomen dat het leven geen zin heeft. Maar nooit iets over de was of over dierlijk geurend leer.
Daarom maak ik er melding van, zo nu en dan noteer ik het. Het is niet zo dat wat men vergeet, niet plaatsgevonden heeft. Naarmate het vaker plaatsvindt, pleegt men het sneller te vergeten. Het is gewoon geworden. Totdat het plotseling verdwijnt, dan weet men het weer.
Men ruikt zijn eigen ongewassen kleren bij voorbeeld, men stinkt. Er ontstaat ineens een scheur in een leren schoen.
Waar ik nog meer aan denk? Aan vers geverfde houten balkons, die opgevrolijkt zijn met fors uitgegroeide planten in houten bakken die aan het balkon gehangen zijn. Ook aan een pas van grint voorziene asfaltweg even buiten het dorp die naar teer ruikt, want het is op een hete septembermiddag dat dit tafereel opvalt. En aan zware, pas met boenwas gewreven eiken meubelen die staan in een donkere kamer, begrensd door halve-meter dikke, witgeschilderde muren. In die muren zitten kleine raampjes, natuurlijk. Verder denk ik aan droogrekken vol wasgoed dat in de zon hangt te drogen, aan kasten vol in leer gebonden boekbanden, aan een vulpen van honderden guldens en de geur van de inkt, aan onkruidloze moestuinen die vol staan met sla, wortelen, prei, knoflook, sperziebonen, aardbeien en jeneverbesstruiken, aan benzineaanstekers, aan een koffiekom, een grijze met een rode rand, aan een eindeloze, kunstig gelegde klinkerweg met berken erlangs.
De mensen die de in deze opsomming genoemde voorwerpen gebruiken — erover lopen, er aanwezig zijn, ervoor stilstaan, eruit drinken, ermee schrijven, eraan willen ruiken — zijn stil. Die mensen zeggen helemaal niets. Ze mogen nog van geluk spreken dat ze mogen blijven kijken, ruiken, aanraken.
Wat ze ook zouden zeggen, het zou overbodig zijn. Maar hun lichamen moeten zich bij de voorwerpen bevinden, ze moeten goed gekleed gaan, hun schoenen gepoetst, katoenen broeken en wollen sokken, natuurlijke producten, de lichamen zijn gewassen en ze zijn stil, als de overburen die ik achter hun ramen zie bewegen — gesticulerend tegen een bezoeker en ongetwijfeld pratend, maar dat hoor ik niet want de ramen zijn gesloten, ikzelf zou ook mijn leven lang stil willen zijn. zeven reacties | ¶
Over leren schoenen die gepoetst zijn en tijdelijk glanzen, daar hoor je nooit iemand over. Ook niet over een pasgewassen broek of trui die een licht parfum ademt.
Je leest nooit hoe de mensen hun kleren wassen. Wel hoe ze hun vrouw kwijtraken, hun ouders verliezen, een nieuwe vrouw vinden en hoe ze erachter zijn gekomen dat het leven geen zin heeft. Maar nooit iets over de was of over dierlijk geurend leer.
Daarom maak ik er melding van, zo nu en dan noteer ik het. Het is niet zo dat wat men vergeet, niet plaatsgevonden heeft. Naarmate het vaker plaatsvindt, pleegt men het sneller te vergeten. Het is gewoon geworden. Totdat het plotseling verdwijnt, dan weet men het weer.
Men ruikt zijn eigen ongewassen kleren bij voorbeeld, men stinkt. Er ontstaat ineens een scheur in een leren schoen.
Waar ik nog meer aan denk? Aan vers geverfde houten balkons, die opgevrolijkt zijn met fors uitgegroeide planten in houten bakken die aan het balkon gehangen zijn. Ook aan een pas van grint voorziene asfaltweg even buiten het dorp die naar teer ruikt, want het is op een hete septembermiddag dat dit tafereel opvalt. En aan zware, pas met boenwas gewreven eiken meubelen die staan in een donkere kamer, begrensd door halve-meter dikke, witgeschilderde muren. In die muren zitten kleine raampjes, natuurlijk. Verder denk ik aan droogrekken vol wasgoed dat in de zon hangt te drogen, aan kasten vol in leer gebonden boekbanden, aan een vulpen van honderden guldens en de geur van de inkt, aan onkruidloze moestuinen die vol staan met sla, wortelen, prei, knoflook, sperziebonen, aardbeien en jeneverbesstruiken, aan benzineaanstekers, aan een koffiekom, een grijze met een rode rand, aan een eindeloze, kunstig gelegde klinkerweg met berken erlangs.
De mensen die de in deze opsomming genoemde voorwerpen gebruiken — erover lopen, er aanwezig zijn, ervoor stilstaan, eruit drinken, ermee schrijven, eraan willen ruiken — zijn stil. Die mensen zeggen helemaal niets. Ze mogen nog van geluk spreken dat ze mogen blijven kijken, ruiken, aanraken.
Wat ze ook zouden zeggen, het zou overbodig zijn. Maar hun lichamen moeten zich bij de voorwerpen bevinden, ze moeten goed gekleed gaan, hun schoenen gepoetst, katoenen broeken en wollen sokken, natuurlijke producten, de lichamen zijn gewassen en ze zijn stil, als de overburen die ik achter hun ramen zie bewegen — gesticulerend tegen een bezoeker en ongetwijfeld pratend, maar dat hoor ik niet want de ramen zijn gesloten, ikzelf zou ook mijn leven lang stil willen zijn. zeven reacties | ¶
» Hoe ziet het leven eruit voordat je kapster wordt
Ik ga vanavond biljarten met Marius in het café hier in Bédarieux, en dan zien we al die mensen terug die we inmiddels al kennen: die mensen die vastzitten en niet meer wegkomen uit dit dorp, waar bijna iedereen werkloos is, waar het enige vertier nog bestaat in het innemen van enorme hoeveelheden alcohol en een ruzie met iemand die je je hele leven al kent en wiens kop je die avond niet aanstaat — of de glimlach van een meisje van zestien van wie je weet dat ze over twee, hooguit drie jaar vertrekt naar Marseille, naar Béziers, naar Parijs, en daar model wordt, of kapster.
negen reacties | ¶
» Over het aanraken van jezelf
Ik woel met mijn handen door mijn haren, veertig jaar oud, en denk aan de vleesloze schedel van mijn dode vader, neergedaald in zijn koude graf, nu zeventig jaar oud.
Je kunt schrijven, of je kunt het niet. Jij kunt het niet. twaalf reacties | ¶
Je kunt schrijven, of je kunt het niet. Jij kunt het niet. twaalf reacties | ¶
» Mijn enige speelruimte is de palm van haar hand
'Ik wilde vroeger... ik vroeg aan mijn moeder of ze wilde ervoor zorgen dat ik niet meehoefde op schoolreisje. Dat is tekenend, ik heb dat nog... Recepties... al die toestanden... Een ingekankerd wantrouwen jegens georganiseerde feestelijkheden.
De liefde voor een kind is onvoorwaardelijk. Probeer nou eens je partner... probeer eens met je partner... probeer je partner nou eens onvoorwaardelijk lief te hebben. Al die chicks met die korte rokjes op die fietsjes, vooral zomers: je kan wel aan de gang blijven. Je moet je dagelijks herzien.
Ik ervaar kinderen als één grote aanvoer van geluk.
"Luister eens Lola, ik..."
"Ja, ik weet het, je houdt van me!"
Ze neemt al een loopje met me. Mijn enige speelruimte is de palm van haar hand.
Als je op zoek bent naar wat echt is, dan is dat het enige dat overblijft: ik streef naar hele duidelijke beelden.
Al die schouderklopjes en die hoe-gaat-het-ermee's: rot op. Ik ben achterdochtig, en daar heb ik gelijk in. Ik bekijk mensen over het algemeen als griezels, uit de grond van mijn hart. Mensen zijn zo ontzettend berekenend.
De titel van mijn nieuwe boek is waarschijnlijk: gezegend wrak.
Ik hou van alle mensen, als ze zich maar wassen.'
'Dat is 't misschien waar je je hele leven naar zoekt, dat en niets anders, een zo groot mogelijk verdriet om eindelijk jezelf te zijn voordat je sterft.' negen reacties | ¶
De liefde voor een kind is onvoorwaardelijk. Probeer nou eens je partner... probeer eens met je partner... probeer je partner nou eens onvoorwaardelijk lief te hebben. Al die chicks met die korte rokjes op die fietsjes, vooral zomers: je kan wel aan de gang blijven. Je moet je dagelijks herzien.
Ik ervaar kinderen als één grote aanvoer van geluk.
"Luister eens Lola, ik..."
"Ja, ik weet het, je houdt van me!"
Ze neemt al een loopje met me. Mijn enige speelruimte is de palm van haar hand.
Als je op zoek bent naar wat echt is, dan is dat het enige dat overblijft: ik streef naar hele duidelijke beelden.
Al die schouderklopjes en die hoe-gaat-het-ermee's: rot op. Ik ben achterdochtig, en daar heb ik gelijk in. Ik bekijk mensen over het algemeen als griezels, uit de grond van mijn hart. Mensen zijn zo ontzettend berekenend.
De titel van mijn nieuwe boek is waarschijnlijk: gezegend wrak.
Ik hou van alle mensen, als ze zich maar wassen.'
'Dat is 't misschien waar je je hele leven naar zoekt, dat en niets anders, een zo groot mogelijk verdriet om eindelijk jezelf te zijn voordat je sterft.' negen reacties | ¶
» Alibi
Mijn paasontbijt bestond uit drie glazen champagne. Vervolgens werd er in familiekring tot vijf uur 's middags copieus gedineerd met magnum-flessen rode wijn en, bij het voorgerecht, een lichte Sancerre (rosé). Als afsluiting kwam er een digestif op tafel met een alcoholpercentage van ik dacht 65 %, en toen ook die fles geheel geleegd was, gingen wij naar een enorme hal waar een marché aux puces gehouden werd. Behalve een schat aan lelijke Louis XV-kasten, -tafeltjes en -stoelen, glazen, asbakken, kandelaars, spiegels en flutromans, was er ook een bierkraam neergezet waarin een paar halfdronken Vlamingen luidruchtig aan het tappen en innemen waren. Ook ik kreeg te drinken — mijn taal was mijn alibi.
twee reacties | ¶
» Ik zou maar eens wat beter leren lezen
Lucebert, in een in NRC Handelsblad van vrijdag 11 maart 1994 gepubliceerd interview dat werd afgenomen door Lien Heyting:
'Licht en donker vechten om beurten om plaatsen in mijn ziel.'
'Een kunstenaar moet streng zijn.'
'De mens lult de hele dag, maar dat levert geen poëzie op.'
'De naam van mijn moeder was taboe, er werd niet over haar gesproken. Ik heb haar pas teruggezien toen ze een oude vrouw was.'
'Ik ben niet iemand die nieuwsgierig is naar de zieleroerselen van een ander.'
'Toen ik jong was, was ik meer een nachtbraker — nu niet meer, de oude man wil 's nachts naar bed en slapen.'
'Ik zie geen aanleiding tot feesten of huldigingen.'
'zodat een ieder dwaalt in eeuwig onbehagen
zonder dageraad zonder lenteboden zonder liefde
zonder morgenrood zonder jaargetijden zonder taal.' vijf reacties | ¶
'Licht en donker vechten om beurten om plaatsen in mijn ziel.'
'Een kunstenaar moet streng zijn.'
'De mens lult de hele dag, maar dat levert geen poëzie op.'
'De naam van mijn moeder was taboe, er werd niet over haar gesproken. Ik heb haar pas teruggezien toen ze een oude vrouw was.'
'Ik ben niet iemand die nieuwsgierig is naar de zieleroerselen van een ander.'
'Toen ik jong was, was ik meer een nachtbraker — nu niet meer, de oude man wil 's nachts naar bed en slapen.'
'Ik zie geen aanleiding tot feesten of huldigingen.'
'zodat een ieder dwaalt in eeuwig onbehagen
zonder dageraad zonder lenteboden zonder liefde
zonder morgenrood zonder jaargetijden zonder taal.' vijf reacties | ¶
» Leve David Pernot (1978), door Frans (1963)
Een normaal mens is een mens dat aan algemeen geldende normen voldoet. Veel mensen voldoen aan enkele van deze normen en vinden het dan wel genoeg. Zij hebben hun portie gehad. Een normaal mens dat aan alle algemeen geldende normen voldoet, is niet normaal. Want aan alle algemene normen voldoen is niet normaal. Kan iemand uitzonderlijk normaal zijn? Of is dit met elkaar in tegenspraak.
Een normaal mens heeft een normale intelligentie (IQ = 100). Jij hebt toch ook minstens 141, mag ik aannemen? Een normaal mens heeft een computer. Jij hebt toch ook een Apple? Dat was vroeger niet zo, dus is 'normaal' tijdgebonden. Een normaal mens komt uit het land waar de meeste mensen vandaan komen (=China), immers, uit Liechtenstein komen is niet normaal. In Nederland is het niet normaal dat men uit China komt. In Nederland komt men uit Nederland. 'Normaal' is dus plaatsgebonden.
Is men normaal wanneer men aan een normaal aantal normen voldoet? 'Hij daar voldoet aan alle normen die een mens normaal maken. Dat is niet normaal,' zou men kunnen zeggen.
Lees David Pernot. Hij intrigeert me mateloos. acht reacties | ¶
Een normaal mens heeft een normale intelligentie (IQ = 100). Jij hebt toch ook minstens 141, mag ik aannemen? Een normaal mens heeft een computer. Jij hebt toch ook een Apple? Dat was vroeger niet zo, dus is 'normaal' tijdgebonden. Een normaal mens komt uit het land waar de meeste mensen vandaan komen (=China), immers, uit Liechtenstein komen is niet normaal. In Nederland is het niet normaal dat men uit China komt. In Nederland komt men uit Nederland. 'Normaal' is dus plaatsgebonden.
Is men normaal wanneer men aan een normaal aantal normen voldoet? 'Hij daar voldoet aan alle normen die een mens normaal maken. Dat is niet normaal,' zou men kunnen zeggen.
Lees David Pernot. Hij intrigeert me mateloos. acht reacties | ¶
» Bezieling en doorzettingsvermogen
Het is me weer eens gelukt, vandaag: doorroken terwijl ik onder de douche stond.
zes reacties | ¶
» Odi et amo
Iemand gaat ertoe over mij te schrijven: 'Het leven stinkt.'
Ben je dol! De lente is in aantocht! De verrukkelijkste geuren komen langzaam maar zeker onze kant op! twee reacties | ¶
Ben je dol! De lente is in aantocht! De verrukkelijkste geuren komen langzaam maar zeker onze kant op! twee reacties | ¶
