Mama deed de was, en ik heb toen voor het eerst mijn veters gestrikt. Maar ik kende dat woord niet. Papa was aan het werk, ik was alleen met haar. Met hem ging ik kamperen, later liep het mis, ik geef een overzicht, papa was mijn bondgenoot, mijn beste vriend, dat kan, volgens mij.

Ik ben nog steeds alleen met haar.
Ze zei: ze zei niks. Ze keek alleen.
Man wat hield ik van haar, maar ook dat woord kende ik niet.
Het was in de tijd dat je van iemand hield en het tegengestelde niet kende.

Laten we maar naar Parijs gaan. In Parijs kan ik alles ontkennen.

Je haatte me al, en dat zal nu alleen maar erger worden. Maar naarmate jij me meer haat, word ik ouder en interesseert het me minder dat je zo'n hekel aan me hebt.
Ik ben een enorme aanhanger van de staat Israël. Ik ben ook een voorstander van de agressieve politiek van de staat Israël. Met 200 miljoen Arabieren om je heen die niets liever willen dan dat je de definitieve hel gaat bezoeken, is het kwaad kersen eten. Hoe duidelijker en definitiever de keuzes van de Israëlische premiers, des te groter werd en wordt mijn enthousiasme. Ik was dus voor Yitzhak Shamir, voor Golda Meir, voor Yitzhak Rabin zelfs. Vanavond zei ik tegen een van mijn vrienden: als de joodse lobby in de Verenigde Staten niet had bestaan, had de staat Israël niet meer bestaan. Dan was Israël en alles wat ermee te maken heeft, de Middellandse Zee in gedreven. Het is een geldkwestie, waar de levens van miljoenen mensen mee zijn gemoeid. Mensen aan wie ooit iets is beloofd.

Vanavond is Ariel Sharon politiek dood verklaard. Het zal je ongetwijfeld geen hol kunnen schelen, als het erop aankomt. Mij wel. Sharon is zo'n man die wonderen kan verrichten, zoals Reagan en Gorbatsjov dat deden, zoals Kohl dat deed. Kadima, zijn nieuwe partij, zou volgens verwachting veertig procent van de stemmen halen in maart. Sharon zou de definitieve grenzen van Israël vaststellen. Het feest gaat niet door. Het wordt een Palestijns feest. Dood, Gretta, Hamas, ellende. Ook de Mossad doet daar niets meer tegen.

We zijn dat stadium blijkbaar ontgroeid, misschien denk je aan alle sigaretten die je nog wilt roken, aan alle meisjes die je nog wilt redden, aan alle dieren waarvoor je vader wilt zijn, aan Bach-muziekjes die je nog 512 keer wilt horen, en aan alle voornemens voor 2006, of later, en aan doden die je moet herdenken, want op zeker moment ben jij nog de enige levende die de doden herdenken kan. Ik schrijf dit zelf niet, ik heb het gehoord.