» Pseudologica
Het is de vraag of ik op het juiste moment The Beatles voor mijn kiezen krijg. Ik zal je vertellen: ik moet een deel van een Beatles-biografie vertalen. Ik ben van '63, dus ik heb The Beatles nooit meegemaakt, net als jij. Je stelt je van je eigen leven van alles voor.
In 1970 heb ik mijn eerste zwemdiploma's gehaald. (Ik ben een bosjongen, dus ik ben dol op zwemmen.) Er stond een arts langs de kant van het bad, Jan van Bergen (dit is een verminkte naam, maar de man heeft echt bestaan). Deze arts had zich eerder aan mijn ouders voorgesteld als reisleider, en mijn ouders zijn met deze man op reis gegaan, naar Oostenrijk. Ze raakten bevriend.
Ik weet alle details, want een bepaald deel van mijn geheugen is onaantastbaar.
Hij kwam met zijn Saab onze oprijlaan oprijden, en op zijn voorruit zat een esculaap geplakt. Een joviale man, af en toe met spoed naar een patiënt. Hij logeerde bij ons. En hij had een cadeau bij zich: Bridge over troubled water, van Simon and Garfunkel. En een single: Let It Be, The Beatles. Voor mij is Let It Be van The Beatles één grote leugen. Want deze man was één grote leugen. Mijn ouders wisten dat. Ik wist het ook, want ik wist alles wat mijn ouders wisten, en nog meer ook (ze vertelden hun geheimen aan mij, en niet aan elkaar). Deze man logeerde op mijn kamer. Ik zie hem voor me. Hij moet geweten hebben dat ik slimmer was dan hij, want hij wist dat ik slimmer was dan mijn ouders. Mijn moeder heeft me later gevraagd: heeft hij aan je gezeten? Natuurlijk heeft hij niet aan me gezeten, ik herinner me er niets van. Mijn geheugen is onaantastbaar.
Jan van Bergen was geen arts. Mijn ouders hebben zijn gangen nagegaan, en hij stond nergens ingeschreven, hij had niet gestudeerd. Hij was geen arts. En al was hij het wel geweest: artsen kunnen zichzelf niet genezen.
Polaroid Van Een Pasgeboren Baby, hoofdstuk 3, vers 2:
'Iedereen moet zijn eigen lichaam onderhouden. Het moet schoon blijven en gezond. Ook de geest moet onderhouden. Dat valt sommigen moeilijk, want het instrument om de geest te onderhouden is diezelfde geest. En een borstel schoonhouden met diezelfde borstel, dat is ondoenlijk.' | ¶
In 1970 heb ik mijn eerste zwemdiploma's gehaald. (Ik ben een bosjongen, dus ik ben dol op zwemmen.) Er stond een arts langs de kant van het bad, Jan van Bergen (dit is een verminkte naam, maar de man heeft echt bestaan). Deze arts had zich eerder aan mijn ouders voorgesteld als reisleider, en mijn ouders zijn met deze man op reis gegaan, naar Oostenrijk. Ze raakten bevriend.
Ik weet alle details, want een bepaald deel van mijn geheugen is onaantastbaar.
Hij kwam met zijn Saab onze oprijlaan oprijden, en op zijn voorruit zat een esculaap geplakt. Een joviale man, af en toe met spoed naar een patiënt. Hij logeerde bij ons. En hij had een cadeau bij zich: Bridge over troubled water, van Simon and Garfunkel. En een single: Let It Be, The Beatles. Voor mij is Let It Be van The Beatles één grote leugen. Want deze man was één grote leugen. Mijn ouders wisten dat. Ik wist het ook, want ik wist alles wat mijn ouders wisten, en nog meer ook (ze vertelden hun geheimen aan mij, en niet aan elkaar). Deze man logeerde op mijn kamer. Ik zie hem voor me. Hij moet geweten hebben dat ik slimmer was dan hij, want hij wist dat ik slimmer was dan mijn ouders. Mijn moeder heeft me later gevraagd: heeft hij aan je gezeten? Natuurlijk heeft hij niet aan me gezeten, ik herinner me er niets van. Mijn geheugen is onaantastbaar.
Jan van Bergen was geen arts. Mijn ouders hebben zijn gangen nagegaan, en hij stond nergens ingeschreven, hij had niet gestudeerd. Hij was geen arts. En al was hij het wel geweest: artsen kunnen zichzelf niet genezen.
Polaroid Van Een Pasgeboren Baby, hoofdstuk 3, vers 2:
'Iedereen moet zijn eigen lichaam onderhouden. Het moet schoon blijven en gezond. Ook de geest moet onderhouden. Dat valt sommigen moeilijk, want het instrument om de geest te onderhouden is diezelfde geest. En een borstel schoonhouden met diezelfde borstel, dat is ondoenlijk.' | ¶