» Alcohol Heb ik een plan gehad toen ik voor het eerst besloot een glas te drinken? Was een bepaalde karaktereigenschap mij te veel geworden? Wat heb ik besloten te onderdrukken? Zou ik dat nu, nadat ik bijna negen maanden niet meer gedronken heb en vierendertig ben, kunnen achterhalen? Hoe was ik toen ik vijftien, zestien was en mijn eerste glazen dronk? Was dat toen net zo belangrijk als nu? Was het beginnen toen net zo belangrijk als het stoppen nu?
Of overschreed ik de grenzen van een mij onbekend land. En heb ik het land nu verkend, op de diepste ravijnen en hoogste bergen na.
Is men in landen.
Wanneer men in landen is, zijn die landen dan begrensd door tijd. Of door landschapskenmerken. Hoe noemt men een landschap van tijd? Een jaar toch zeker, of een maand.
Kan een vrouw een land zijn? Wat heeft deze vergelijking voor zin? Immers: wanneer ik zeg: een vrouw is een land, dan moet deze vrouw de kenmerken hebben die het land ook heeft.
(Bijvoorbeeld: heeft een vrouw inwoners? Is het essentieel voor een land dat het inwoners heeft? Wat is de essentie van een land? Men spreekt van ‘het landschap op Mars’.)
Gaan vergelijkingen niet per definitie mank? Immers: wanneer de vergelijking niet mank zou gaan, zou er voor het begrip en het vergelekene (het land, de vrouw) één en hetzelfde woord bestaan. Dan zou een vrouw een land zijn en het woord vrouw of het woord land zou niet hoeven bestaan.
Kan ik het land manipuleren? Kan ik het land een loer draaien? Kan het land mij een loer draaien?
(augustus 1997)

Gaf niet alcohol het gevoel dat iedere dag — iedere nacht — de laatste kon zijn. Dat de kater (wanneer je eenmaal goed op dronk bent, wanneer je een vrouw hebt ingepalmd en zo ver hebt weten te krijgen dat zij je bij haar thuis uitnodigt 'om nog een glas karnemelk te drinken', wanneer een glas calvados per definitie zal worden gevolgd door een nieuw) dat de kater zich zal afspelen in Het Koninkrijk der Hemelen — dat de kater alleen daarom niet bestaat, omdat men in het Koninkrijk der Hemelen niet eens kan vragen: ‘Bestaat de kater hier?’ omdat men zich het verdorvene van de aarde niet zal herinneren. Lijkt het leven in het Koninkrijk der Hemelen op het leven hier? Hoezo hier? Is het Koninkrijk ver weg dan? Hoe ver dan? Kun je vragen hoe ver het Koninkrijk der hemelen hiervandaan is? Wanneer je het kunt vragen, kun je er dan ook naartoe?   | ¶

» We gaan naar de paarden Het moet kort, mensen, het is een weblog. Voor vannacht heb ik geen stukje voorbereid. Meestal bereid ik een stukje voor, en verander ik er nog iets aan, in de loop van de nacht. Al mijn stukjes komen uit de nacht. Nu doe ik het met wat ik me kan herinneren.

Het begon met een interview met Bastiaan Ragas, om 11.00 uur, in café Gruter. Hij was te laat. De dag begon stroef, en eindigde alsof de meisjes zin hadden in macaroni.

Daarna naar Boeft, mijn lieve boeft. Ze moet wakker worden, en daarna rijden we naar Atlas (haar paard), over de snelweg. Om half zeven sta ik in een weiland met voor me totaalschoonheid: er gaat een zon onder IN een kerk in de verte, met daarvoor weilanden en dravende paarden. Als ik me omdraai zie ik boeft werken met het paard: ze wil dat hij stilstaat op haar commando.

Het is oktober.

In de verte vlucht een kat weg, mijn vlucht, mijn kat.

  | ¶

» How to disappear completely, and never be found Op zeker moment ben je alles vergeten: waarom zit ik hier, hoe kom ik hier vandaan. Maar hersendeskundigen weten net zo goed als jij en ik dat er een signaal bestaat dat antwoord geeft op die vragen. Dat antwoord komt altijd onverwacht en ongelegen. De mensen zijn onbetrouwbaar, zeggen we dan, ze zijn zichzelf niet meer, maar dat is niet zo: de mensen herinneren zich ineens iets wat ze vergeten meenden te zijn. Wat mij betreft: de mensen worden zichzelf.

Maar als je erin kunt slagen één gebeurtenis te vergeten, dan moet je er ook twee kunnen vergeten.

–*–*–*–*–*–*–

Naschrift 15 oktober: alles, uiteraard, naar aanleiding van Fin Kennedy's toneelstuk, en dus niet van deze tekst van Radiohead:

  | ¶