» Daken van gras, daken van stro
Ik word wakker. Het besluit is genomen, voor mij. Dat krijg je, als je zelf geen besluit neemt.
Er klotst water om me heen. Ik kijk links, en rechts, en achter me, en overal is water. Ik lig in een boot, vastgebonden. Ze moeten me hebben, denk ik. Dat is ook zo. Zelfs mijn eigen vrouw weet er niets van. Dat heb ik goed gedaan.
We gaan naar Engeland, zegt iemand met een Amerikaans accent. Mooi zo. Waarom moet je mij hebben? 'You know the guy.' Waarom moet het zo stiekem? 'Because they know you.' De boot waarin ik lig, is een mooie boot. Met smalle latjes. Ik heb uitzicht over de zee, naar links, naar rechts, naar achter, en zelf ben ik onzichtbaar. Ik zie Amsterdam achter me verdwijnen, ik begin te lachen, en te juichen. Ik word niet ontvoerd, maar gered.
We naderen de Britse haven, ze zijn aardig voor me. Geblinddoekt word ik naar het vliegveld gebracht. Ik maak kennis met de anderen die in hetzelfde vliegtuig worden vervoerd. Een Hercules C-130. 'Het is oorlog,' zegt een van de Amerikanen. 'En jij bent onze bondgenoot.' Ik mag weer kijken en ik vind dat hij gelijk heeft.
We vliegen over Europa, over Israël, over Jordanië, en over Irak (inmiddels veilig gebied). Dan naar het zuiden en via de Golf naar Afghanistan. Ik weet precies waar we landen. We moeten uitstappen. Alles doe je één keer. Er staat een helikopter klaar, want we moeten naar het oosten. Of ik moe ben, of slaap heb? Nee. De anderen blijven in het westen, ik ga mee. Alleen de dapperste jongens gaan mee. En die zijn ook bang, want ze lezen Harry Potter-boekjes. Ik kijk naar beneden, vanuit de helikopter, en zie het Paradijs, zo mooi is het landschap. Osama bin Laden heeft gelijk dat hij dit landschap heeft uitgezocht. We vliegen en vliegen, en na uren vliegen daalt de helikopter en sta ik op de grond. Er staat een auto klaar. 'Dit zijn je lijfwachten.' Waar heb ik het aan verdiend, vraag ik me af. We rijden door het dal, het is het einde van de middag, de zon staat laag. Ten slotte komen we in een dorp, waar ze me mijn slaapplaats wijzen, in een versterkt huis, zo zou ik het omschrijven. Het is opgebouwd uit grote blokken steen, je ziet dat in Catalonië. Er is een muur omheen gebouwd, twee ingangen, met lijfwachten. Dag man. Ik word bejegend als een generaal, en zo gedraag ik me inmiddels ook. Ik zit in mijn kamer, er is niet zoveel licht, één venster, er komt iemand met eten en een karaf water. Slapen. Slapen in je eigen droom.
Zo'n stoere man maakt me wakker. 'We're leaving.' Ik ga mee. Ik was me, in een hok. In tegenstelling tot mijn begeleiders zie ik er meteen uit zoals de anderen, de mensen die hier vandaan komen, eruit zien. Ik draag slippers en een gewaad, zo zouden we dat hier noemen, een gewaad. Niet wit, niet zwart, maar zandkleurig. Zo'n gewaad. Iemand heeft me dat gegeven, ik weet niet meer wie.
We nemen een auto en rijden drie kwartier door de bergen, door het dal. Dan zie ik in de verte een fort opdoemen, een kasteel, met kantelen. Belachelijk, een kasteel met kantelen in Afghanistan. En toch is het zo. 'He's there, you know him.' We stoppen bij het fort. De mannen die me hebben begeleid, stappen uit en voeren me naar de ingang van het fort. Ik treed binnen. Ze sluiten de poort achter me.
Ik kijk en zie een jongen lopen. Het fort is rechthoekig, dertig bij dertig meter, de muren zijn opgetrokken uit leem, uit klei. Minstens drie meter hoog die muren, je kunt er niet uit. De jongen heeft een wit kleed aan. Het is Samir Azzouz. 'Kom eens hier,' zeg ik, in het Nederlands. 'Er is een fout gemaakt, iemand heeft een vertaalfout gemaakt.' Hij heft zijn hoofd op. 'Wat fout!' roept hij. 'Die maagden,' zeg ik. 'Wat weet jij van maagden!' roept hij. Ik zeg: 'Er is een Nederlandse professor, en die zegt dat die tweeënzeventig maagden geen maagden zijn, maar druiven.'
'Druiven.'
Er wordt een touwladder over de muur gegooid. Ik klim erin. Ik kijk naar het betoverende landschap. In de verte zie ik huizen staan. Sommige zijn voorzien van plaggen, van gras. Andere van riet.
| ¶
Er klotst water om me heen. Ik kijk links, en rechts, en achter me, en overal is water. Ik lig in een boot, vastgebonden. Ze moeten me hebben, denk ik. Dat is ook zo. Zelfs mijn eigen vrouw weet er niets van. Dat heb ik goed gedaan.
We gaan naar Engeland, zegt iemand met een Amerikaans accent. Mooi zo. Waarom moet je mij hebben? 'You know the guy.' Waarom moet het zo stiekem? 'Because they know you.' De boot waarin ik lig, is een mooie boot. Met smalle latjes. Ik heb uitzicht over de zee, naar links, naar rechts, naar achter, en zelf ben ik onzichtbaar. Ik zie Amsterdam achter me verdwijnen, ik begin te lachen, en te juichen. Ik word niet ontvoerd, maar gered.
We naderen de Britse haven, ze zijn aardig voor me. Geblinddoekt word ik naar het vliegveld gebracht. Ik maak kennis met de anderen die in hetzelfde vliegtuig worden vervoerd. Een Hercules C-130. 'Het is oorlog,' zegt een van de Amerikanen. 'En jij bent onze bondgenoot.' Ik mag weer kijken en ik vind dat hij gelijk heeft.
We vliegen over Europa, over Israël, over Jordanië, en over Irak (inmiddels veilig gebied). Dan naar het zuiden en via de Golf naar Afghanistan. Ik weet precies waar we landen. We moeten uitstappen. Alles doe je één keer. Er staat een helikopter klaar, want we moeten naar het oosten. Of ik moe ben, of slaap heb? Nee. De anderen blijven in het westen, ik ga mee. Alleen de dapperste jongens gaan mee. En die zijn ook bang, want ze lezen Harry Potter-boekjes. Ik kijk naar beneden, vanuit de helikopter, en zie het Paradijs, zo mooi is het landschap. Osama bin Laden heeft gelijk dat hij dit landschap heeft uitgezocht. We vliegen en vliegen, en na uren vliegen daalt de helikopter en sta ik op de grond. Er staat een auto klaar. 'Dit zijn je lijfwachten.' Waar heb ik het aan verdiend, vraag ik me af. We rijden door het dal, het is het einde van de middag, de zon staat laag. Ten slotte komen we in een dorp, waar ze me mijn slaapplaats wijzen, in een versterkt huis, zo zou ik het omschrijven. Het is opgebouwd uit grote blokken steen, je ziet dat in Catalonië. Er is een muur omheen gebouwd, twee ingangen, met lijfwachten. Dag man. Ik word bejegend als een generaal, en zo gedraag ik me inmiddels ook. Ik zit in mijn kamer, er is niet zoveel licht, één venster, er komt iemand met eten en een karaf water. Slapen. Slapen in je eigen droom.
Zo'n stoere man maakt me wakker. 'We're leaving.' Ik ga mee. Ik was me, in een hok. In tegenstelling tot mijn begeleiders zie ik er meteen uit zoals de anderen, de mensen die hier vandaan komen, eruit zien. Ik draag slippers en een gewaad, zo zouden we dat hier noemen, een gewaad. Niet wit, niet zwart, maar zandkleurig. Zo'n gewaad. Iemand heeft me dat gegeven, ik weet niet meer wie.
We nemen een auto en rijden drie kwartier door de bergen, door het dal. Dan zie ik in de verte een fort opdoemen, een kasteel, met kantelen. Belachelijk, een kasteel met kantelen in Afghanistan. En toch is het zo. 'He's there, you know him.' We stoppen bij het fort. De mannen die me hebben begeleid, stappen uit en voeren me naar de ingang van het fort. Ik treed binnen. Ze sluiten de poort achter me.
Ik kijk en zie een jongen lopen. Het fort is rechthoekig, dertig bij dertig meter, de muren zijn opgetrokken uit leem, uit klei. Minstens drie meter hoog die muren, je kunt er niet uit. De jongen heeft een wit kleed aan. Het is Samir Azzouz. 'Kom eens hier,' zeg ik, in het Nederlands. 'Er is een fout gemaakt, iemand heeft een vertaalfout gemaakt.' Hij heft zijn hoofd op. 'Wat fout!' roept hij. 'Die maagden,' zeg ik. 'Wat weet jij van maagden!' roept hij. Ik zeg: 'Er is een Nederlandse professor, en die zegt dat die tweeënzeventig maagden geen maagden zijn, maar druiven.'
'Druiven.'
Er wordt een touwladder over de muur gegooid. Ik klim erin. Ik kijk naar het betoverende landschap. In de verte zie ik huizen staan. Sommige zijn voorzien van plaggen, van gras. Andere van riet.
| ¶
» Onze Vader
Hij weet niet eens dat ik van de dieren houd omdat de mensen zo teleurstellen, en hij heeft me geleerd dat de mensen niet luisteren omdat ze zo goed kunnen praten. Sindsdien zoek ik soortgenoten die van dieren houden, of van mensen die op dieren lijken. We moeten terug naar het begin, zei hij. Hij is er zolang ik er ben. Diep van binnen hield hij ook alleen maar van dieren, niet van mensen. Mensen zijn vies en stinken, van welk ras ook. De enige mensen die ik heb ontmoet die lekker roken waren de Himba, in 1998, in Namibië. Maar die zijn maar met zo weinig. Ik vraag me voortdurend af of Jimi Hendrix lekker heeft geroken. Ik vermoed van wel. Dat is de belangrijkste vraag die ik aan Ronnie Wood ga stellen, want die heeft met hem samengewoond. Jij rook ook lekker vanavond.
Donder, mijn dier, is het mooiste wezen dat ik ooit ben tegengekomen. Ze ligt naast me hier en ze komt uit Kampen, een boerderij in Kampen, ik ben er zelf geweest om haar te halen. Met mijn oude boeft. Ik houd van mijn oude boeft. Elke nieuwe dag is het grote liefde, nieuw feest, onbaatzuchtige liefde. Klim maar in mijn broek. Ze is nu ook in jouw broek geklommen. Ik vertrouw iedereen in wiens broek zij klimt. Maar als gezegd: ik laat hier, in mijn domein, op een enkeling na niemand toe. Dus er valt niet zoveel te klimmen voor Donder. Voor mijzelf ook niet.
We luisteren hier naar Radiohead, naar Videotape. In 1996, toen mijn vader doodging, hebben we gekeken wat er over was, en we vonden een videoband. Hij was archeoloog, en heeft ooit voor de AVRO-televisie een opname gemaakt. Ze vroegen hem rond te lopen bij de grafheuvels die hijzelf had ontdekt in de bossen van Leersum, ze vroegen hem welk verhaal hij daarbij wilde maken. Hij zei: ik loop daar, met een dood kind, en ik ga dat kind begraven. Een dood meisje. Heeft hij ooit een dood meisje gehad? Of een dode zoon, of een dode broer? God, wat mis ik die man. Hij was mijn mooiste vriend.
En hij zei: ik wil er alleen maar de muziek van Mozart onder, het requiem voor zijn vader. Enfin, zo is het gegaan. Ik heb het één keer gezien, dat hij daar loopt, terwijl Mozarts Requiem speelt. Die video ligt thuis bij mijn moeder. Dat is voor mij dat Radiohead-nummer. Maar dat kan Thom Yorke natuurlijk ook niet weten. | ¶
Donder, mijn dier, is het mooiste wezen dat ik ooit ben tegengekomen. Ze ligt naast me hier en ze komt uit Kampen, een boerderij in Kampen, ik ben er zelf geweest om haar te halen. Met mijn oude boeft. Ik houd van mijn oude boeft. Elke nieuwe dag is het grote liefde, nieuw feest, onbaatzuchtige liefde. Klim maar in mijn broek. Ze is nu ook in jouw broek geklommen. Ik vertrouw iedereen in wiens broek zij klimt. Maar als gezegd: ik laat hier, in mijn domein, op een enkeling na niemand toe. Dus er valt niet zoveel te klimmen voor Donder. Voor mijzelf ook niet.
We luisteren hier naar Radiohead, naar Videotape. In 1996, toen mijn vader doodging, hebben we gekeken wat er over was, en we vonden een videoband. Hij was archeoloog, en heeft ooit voor de AVRO-televisie een opname gemaakt. Ze vroegen hem rond te lopen bij de grafheuvels die hijzelf had ontdekt in de bossen van Leersum, ze vroegen hem welk verhaal hij daarbij wilde maken. Hij zei: ik loop daar, met een dood kind, en ik ga dat kind begraven. Een dood meisje. Heeft hij ooit een dood meisje gehad? Of een dode zoon, of een dode broer? God, wat mis ik die man. Hij was mijn mooiste vriend.
En hij zei: ik wil er alleen maar de muziek van Mozart onder, het requiem voor zijn vader. Enfin, zo is het gegaan. Ik heb het één keer gezien, dat hij daar loopt, terwijl Mozarts Requiem speelt. Die video ligt thuis bij mijn moeder. Dat is voor mij dat Radiohead-nummer. Maar dat kan Thom Yorke natuurlijk ook niet weten. | ¶
» I gave her the gun
De laatste tijd mail ik met een man die in Vietnam heeft gevochten. De titel van dit stukje is een bekentenis. Hij is ook gescheiden, maar op een iets andere manier dan ik. Het gaat voornamelijk over muziek. Bepaalde (bepalende) stukken heb ik weggelaten. Het gaat zo:
Ellingmann: May I ask you something? Did you fight in the Vietnam War? Have you seen Saigon in the Sixties? Has Lyndon B. Johnson been your chief? My name is ******, I was born in 63, and from 68 on Americans were living in our street, in our village (Leersum), in Holland. I loved them. The father was a marine, his name was Jerry Meisel, and he showed me around on their US base in Soesterberg, near the place where we all lived, he was very proud of it, I remember his pride. They gave us their food, we gave them ours, and we had parties together, all kinds of parties, like Halloween parties. I guess everybody knew the Vietnam War was going on, but nobody ever talked about it. I still don't know why. They must have been aware they were torturing the world, at least parts of it, with no reason. He had two sons, Jimmy and John. They went back to the US, some day. I wonder how they're going.
Hij: [...] I enlisted 1973 nixon was chief
Ellingmann: [...] Thanks, I really enjoyed watching Jimi perform.
Hij: Thanks. I hope watching jimi is the best.
Ellingmann: It sure is. I watch Jimi all the time. But let me tell you, I guess I'm the only one, because there's nobody I know who really likes Jimi. Nobody likes Jimi Hendrix these days the way we do. These people seem to have other things on their minds.
Both: That ain't too cool.
| ¶
Ellingmann: May I ask you something? Did you fight in the Vietnam War? Have you seen Saigon in the Sixties? Has Lyndon B. Johnson been your chief? My name is ******, I was born in 63, and from 68 on Americans were living in our street, in our village (Leersum), in Holland. I loved them. The father was a marine, his name was Jerry Meisel, and he showed me around on their US base in Soesterberg, near the place where we all lived, he was very proud of it, I remember his pride. They gave us their food, we gave them ours, and we had parties together, all kinds of parties, like Halloween parties. I guess everybody knew the Vietnam War was going on, but nobody ever talked about it. I still don't know why. They must have been aware they were torturing the world, at least parts of it, with no reason. He had two sons, Jimmy and John. They went back to the US, some day. I wonder how they're going.
Hij: [...] I enlisted 1973 nixon was chief
Ellingmann: [...] Thanks, I really enjoyed watching Jimi perform.
Hij: Thanks. I hope watching jimi is the best.
Ellingmann: It sure is. I watch Jimi all the time. But let me tell you, I guess I'm the only one, because there's nobody I know who really likes Jimi. Nobody likes Jimi Hendrix these days the way we do. These people seem to have other things on their minds.
Both: That ain't too cool.
| ¶
» Ben oui, je parle Français
Nog voordat ik toetreed tot de wereld van de schrijvers neem ik er afstand van.
Vanavond zat ik in de auto van de broer (taxichauffeur) van het jongetje van zestien dat in Slotervaart door een Turk van veertien is doodgestoken. Zo'n rit duurt een minuut of twintig. Wat ga je zeggen? Het was vanaf het begin duidelijk wat er aan de hand was. Onderweg dacht ik: ik ben blij dat al die anderen dit probleem niet hoeven op te lossen, want ze zouden platgewalst worden — op welke manier dan ook. Hoe zou vandenb dit hebben opgelost? dacht ik ook. De chef van West. Want ik zal je zeggen Walter: de woede is enorm. Niet dat jij daar iets mee te maken hebt, maar toch. Ik herlees Céline, het gedoe van vroeger, de ellende, de hel, ik herlees Hermans, die uit Oud-West komt, die uit voorzorg maar is weggegaan uit Nederland omdat hij anders uit zijn wezen zou barsten, maar dit ventje uit de taxi is... Je bent onderdeel van de discussie en tegelijk ben je je broertje kwijt. Dat is onverteerbaar. Als je dan een boek schrijft dat West heet, dan... Ik houd op want ik word woedend. Het is jouw onderwerp niet Walter, dat weet ik. Als er iemand is die er niets aan kan doen dan ben jij het wel. Wat ik wil zeggen is: arrogante klootzakken, ga eens praten met die Marrokanen, want ze zijn leuker dan je denkt. Hun hel is de jouwe. Het schijnen zelfs mensen te zijn, en als je mazzel hebt praten ze godverdomme nog Frans ook. Meestal beter dan jij, conasse. Va te faire enculer.
Naar Videotape van Radiohead heb ik inmiddels 162 keer geluisterd. | ¶
Vanavond zat ik in de auto van de broer (taxichauffeur) van het jongetje van zestien dat in Slotervaart door een Turk van veertien is doodgestoken. Zo'n rit duurt een minuut of twintig. Wat ga je zeggen? Het was vanaf het begin duidelijk wat er aan de hand was. Onderweg dacht ik: ik ben blij dat al die anderen dit probleem niet hoeven op te lossen, want ze zouden platgewalst worden — op welke manier dan ook. Hoe zou vandenb dit hebben opgelost? dacht ik ook. De chef van West. Want ik zal je zeggen Walter: de woede is enorm. Niet dat jij daar iets mee te maken hebt, maar toch. Ik herlees Céline, het gedoe van vroeger, de ellende, de hel, ik herlees Hermans, die uit Oud-West komt, die uit voorzorg maar is weggegaan uit Nederland omdat hij anders uit zijn wezen zou barsten, maar dit ventje uit de taxi is... Je bent onderdeel van de discussie en tegelijk ben je je broertje kwijt. Dat is onverteerbaar. Als je dan een boek schrijft dat West heet, dan... Ik houd op want ik word woedend. Het is jouw onderwerp niet Walter, dat weet ik. Als er iemand is die er niets aan kan doen dan ben jij het wel. Wat ik wil zeggen is: arrogante klootzakken, ga eens praten met die Marrokanen, want ze zijn leuker dan je denkt. Hun hel is de jouwe. Het schijnen zelfs mensen te zijn, en als je mazzel hebt praten ze godverdomme nog Frans ook. Meestal beter dan jij, conasse. Va te faire enculer.
Naar Videotape van Radiohead heb ik inmiddels 162 keer geluisterd. | ¶
» Rendez vous 6:02
Gevonden, koelenaallert. Het is een kutversie, maar je krijgt een indruk. Dit was onze tijd, mijn tijd. Dit vonden wij mooi. Eind jaren '70. Ik vind het nog steeds mooi. Niet omdat het mooi is, maar omdat het van vroeger is. Luister, luister goed. Die band (UK) heeft gelukkig maar drie jaar bestaan of zo. Hebben we het er volgende week over, in Vingerhoed Utrecht.
Robin voelt zich beledigd dat ik haar Tirza heb genoemd. Robin, heb je de drums, de percussie gehoord op Videotape van Radiohead? Heb je verstand van wat mooi is? Houd je daar al van? Ik vind dat je mooi kunt schrijven. Ik vind dat we met z'n tweeën met mijn BMW 718i (met chauffeur, ik heb geen rijbewijs) naar een hotel in Frankrijk zouden moeten rijden om bij te praten. Ik heb enorm veel verstand van Franse hotels. Jij vindt het vast geen goed idee, en daar ben ik het wel mee eens, maar ik wil het niet ongezegd hebben gelaten.
| ¶
Robin voelt zich beledigd dat ik haar Tirza heb genoemd. Robin, heb je de drums, de percussie gehoord op Videotape van Radiohead? Heb je verstand van wat mooi is? Houd je daar al van? Ik vind dat je mooi kunt schrijven. Ik vind dat we met z'n tweeën met mijn BMW 718i (met chauffeur, ik heb geen rijbewijs) naar een hotel in Frankrijk zouden moeten rijden om bij te praten. Ik heb enorm veel verstand van Franse hotels. Jij vindt het vast geen goed idee, en daar ben ik het wel mee eens, maar ik wil het niet ongezegd hebben gelaten.
| ¶
» Hollestelle over Clapton
David Hollestelle een halfuur lang over Clapton.
"Brilliant Dutch translation"
The New York Times
"Übergeile Übersetzung ins Holländische"
Frankfurter Allgemeine Zeitung
"Traduction impec en Néerlandais"
Le Monde | ¶
David Hollestelle een halfuur lang over Clapton.
"Brilliant Dutch translation"
The New York Times
"Übergeile Übersetzung ins Holländische"
Frankfurter Allgemeine Zeitung
"Traduction impec en Néerlandais"
Le Monde | ¶
» Een verrotte persoonlijkheid
Ellingmann: Wanneer heb jij respect voor iemand? Wat zijn je maatstaven?
Dennis van der Geest: Als iemand bij zijn eigen persoonlijkheid blijft, zelfs als dat dan betekent dat hij sociaal gezien buiten een groep valt.
Ellingmann: Stel je voor dat iemand een verrotte persoonlijkheid heeft, want die mensen bestaan. Dan zou je zo iemand wel moeten mogen, want hij is dicht bij zijn persoonlijkheid gebleven. Hij is een klootzak. Dus dit is het niet.
Dennis van der Geest: Ik snap het ja. Dat is interessant.
Ellingmann: Je hebt het over puurheid denk ik.
Dennis van der Geest: Ja. Als je het in extremen benadert, dan klopt het niet, nee. Ehm... Ehm... Ja. Weet je wel... Dus zodra het in de extremen komt, dan is mijn stelling niet meer houdbaar. Hahahaha! | ¶
Dennis van der Geest: Als iemand bij zijn eigen persoonlijkheid blijft, zelfs als dat dan betekent dat hij sociaal gezien buiten een groep valt.
Ellingmann: Stel je voor dat iemand een verrotte persoonlijkheid heeft, want die mensen bestaan. Dan zou je zo iemand wel moeten mogen, want hij is dicht bij zijn persoonlijkheid gebleven. Hij is een klootzak. Dus dit is het niet.
Dennis van der Geest: Ik snap het ja. Dat is interessant.
Ellingmann: Je hebt het over puurheid denk ik.
Dennis van der Geest: Ja. Als je het in extremen benadert, dan klopt het niet, nee. Ehm... Ehm... Ja. Weet je wel... Dus zodra het in de extremen komt, dan is mijn stelling niet meer houdbaar. Hahahaha! | ¶